خط آسمیک، مرز نهایی خوشنویسی

خوشنویسی آسمیک

نوشتن آسمیک یک شکل معنایی باز و بی‌کلام از نوشتن است. کلمه asemic به معنای “نداشتن محتوای معنایی خاص” است. این سبک نوشتاری یک نوع هنر انتزاعی است که متن و تصویر را به یک معنای واحد تبدیل می‌کند، سپس به انسان اجازه می‌دهد تا آزادانه تفسیرهای ذهنی دلخواه خود را از آن برداشت کند. جایی که هنر نوشتاری آسمیک خود را از دیگر هنرای انتزاعی متمایز می‌کند، محدودیت نویسنده در حفظ خصوصیات فیزیکی نوشتن مانند خطوط و نمادها است.

متن آسمیک ممکن است برخلاف زبان طبیعی نویسنده خوانده شود. به عبارتی فارغ از اینکه نویسنده به چه زبانی آن را نوشته، ممکن است خواننده براساس زبان مادری خود از آن نوشته برداشت کند. در واقع معانی متعدد برای یک نماد در زبان آسمیک وجود دارد، به این معنی که نوشته آسمیک می‌تواند چند معنایی باشد یا حتی هیچ معنایی نداشته باشد. حتی در مواقعی معانی بی‌نهایت داشته باشد یا معنای آن با گذشت زمان تکامل یابد.

 

چرا نام آسمیک؟

در سال 1997 تیم گیز و جیم لفتویچ ابتدا کلمه asemic را برای نامگذاری حرکات نوشتاری شبه خوشنویسی خود به کار بردند. سپس این محتوا را به صورت آنلاین و چاپی در مجلات شعر آغاز كردند. از اواخر دهه 1990، تحریر غیرعادی به عنوان یک جنبش ادبی/هنری در سراسر جهان شکوفا شد. این هنر به ویژه در اوایل قرن 21 رشد کرده است. جیم لفتویچ اخیراً اظهار داشته است که استفاده از آسمیک به عنوان هدف هنری غیرممکن است و ایجاد یک اثر هنری/ادبی بدون معنای خاص ممکن نیست. برای همین از اصطلاح پانسمیک یا همه‌‌گیری برای توصیف این نوع کار استفاده کرده است.

خط آسمیک با ابزار مختلف مثل قلم یا قلم مو ایجاد می‌شود، اما می‌تواند به صورت دستی در ماسه یا با کنده‌کاری در چوب، کار بر روی بوم، کاغذ یا حتی تصاویر رایانه‌ای و انیمیشن باشد. نکته اصلی در نوشتن آسمیک این است که اگرچه غیرقابل خواندن است، اما همچنان جذابیت چشمگیر خود را حفظ می‌کند.

نوشتارهای آسمیک شامل پیکتوگرام یا ایدئوگرام‌هایی است که معانی آنها بعضی اوقات با اشکال آنها مطرح می‌شود. البته در تعریف حرفه‌ای‌تر هنری، ممکن است به صورت یک طرح اکسپرسیونیستی انتزاعی تعریف شد. نوشتن آسمیک کلام ندارد، گرچه ممکن است از لحاظ متنی واضح باشد. از نظر فرم هنری، آسمیک همچنان در رده نوشتن محسوب می‌شود که غالباً دارای شکل خوشنویسی است. البته برای معنا پیدا کردن به حس و دانش خواننده از سیستم‌های نوشتاری بستگی دارد یا از طریق شهود زیبایی شناختی قابل درک است.

نوشتار رابطه‌ای یک سیستم نوشتاری طبیعی است که فقط توسط برخی افراد قابل خواندن است (اما نه همه) مانند رمزها. اما بیشترین نوع آسمیک بین این دو تعریف قرار دارد. بیشترین تاثیر روی این هنر نوین را نوشتارهای ناخوانا به وجود آورده‌اند. مانند نقاشی‌های روی غارها، نقاشی‌های کودکان یا خطوط مورد استفاده در قبایل کهن. زبان‌های بیگانه در داستان‌های علمی، زبان‌های هنری، متن‌های رمزگشایی نشده و دیوارنویسی‌ها از دیگر نقاط الهام گرفته شده در نوشتن آسمیک است.

 

تاریخچه خوشنویسی آسمیک

تاریخچه این جنبش از دو خوشنویس چینی نشأت گرفته است: ژانگ ژو ملقب به “دیوانه”، خوشنویس سلسله تانگ (حدود 800 سال قبل از میلاد) که به ایجاد خوشنویسی ناخوانا مشهور بود و هوآیسو ملقب به “راهب مست” که در ایجاد خط کشی‌های غیرقابل فهم تبحر خاصی داشت. پس از آن خوشنویسان ژاپنی به استفاده از خوشنویسی انتزاعی چینی توسط هیتسوزندو پرداختند.

Satu Kaikkonen، یک هنرمند/نویسنده معاصر فنلاندی، در خصوص هنر آسمیک این‌گونه می‌گوید:

من به عنوان یک خالق آسمیک، خودم را یک کاوشگر و یک داستان سرای جهانی می‌دانم. به هر حال هنر آسمیک بیانگر نوعی زبان جهانی است و در اعماق ذهن ناخودآگاه ما جای گرفته است. صرف نظر از هویت زبانی ، تلاش‌های اولیه هر انسانی برای ایجاد زبان نوشتاری بسیار شبیه به این هنر و اغلب کاملاً ناموزون به نظر می‌رسد. به این ترتیب، هنر آسمیک می‌تواند نوعی زبان مشترک باشد که می‌توانیم برای درک یکدیگر بدون توجه به ملیت استفاده کنیم.

بروس استرلینگ درباره آسمیک در مجله Wired نوشت:

نوشتاری که هیچ نوشتاری در آن وجود ندارد. شما فکر می‌کنید که این هنر نوعی مرز نهایی ادبی است، یک قطب جنوب منجمد از نوشتار کاملاً خالی از محتوای ادبی، اما من را به تعجب وا می‌دارد. فراتر از آسمیک چه چیزی می‌تواند قرار گیرد؟ شاید اسکن مغزی یک نویسنده که در مورد آسمیک فکر می‌کند. شاید نوشته‌های نانوآسمیک که توسط هوش مصنوعی با میکروسکوپ‌های نیروی اتمی نوشته شده است.

به راستی انتهای هنر کجاست؟

محصول با موفقیت به سبد خرید اضافه شد.